W roku 1933 Grace i jej ojciec opuścili Dogville. Ojciec Grace wraz ze swoimi podwładnymi spędzili całą zimę na szukaniu nowej kwatery. Nadaremnie. Teraz zmierzają na południe z zamiarem znalezienia korzystnej lokacji, która nadawałaby się na nową siedzibę. Po drodze zatrzymują się w stanie Alabama przed wielką, żelazną bramą, zakutą grubymi łańcuchami i kłódką, za którą znajduje się martwy dąb, górujący ponad wielkim głazem z monumentalnymi, wyrzeźbionymi w granicie literami układającymi się w słowo "Manderlay". Po krótkiej przerwie Grace wraz z ojcem i jego poplecznikami zamierzają jechać dalej. Jednak nagle młoda czarna kobieta rzuca się pod ich samochód. Z desperacją w oczach, wali pięścią w okno Grace, która ignorując radę swojego ojca, by zostawić sprawy innych ludzi w spokoju, wchodzi za dziewczyną w bramę Manderlay. I oto znajduje świat, który stanął w miejscu. Przeszło 70 lat temu zniesiono niewolnictwo, ale tu czarni wciąż są niewolnikami, a biali panami. Grace uważa, że jej obowiązkiem jest zrobienie czegoś dla tych ludzi, którzy tyle wycierpieli z rąk białych. Decyduje się zostać na plantacji wraz z grupa gangsterów ojca aby znieśc niewolnictwo i nauczyc dawnych niewolników czym jest wolnośc i jak z niej korzystać.
Akcja filmu dzieje się w Szwajcarii. Bruno (Michel Subor) to dezerter armii francuskiej, pracujący jako fotograf, a w rzeczywistości będący tajnym agentem. Jako fotograf poznaje piękną modelkę Veronicę (Anna Karina), w której natychmiast się zakochuje - z wzajemnością. Po piętach depczą mu Arabowie z Narodowego Frontu Wyzwolenia, którzy odkryli jego prawdziwą profesję. Z kolei jego przełożeni żądają od niego zamordowania lewackiego spikera radiowego. Gdy Bruno odmawia, szantażują go wydaniem policji (z byle powodu, bo przecież wszystko jest możliwe...) i deportowaniem do Francji. Bruno stara się ich robić w konia jak to tylko możliwe, ci więc zaczynają podejrzewać, że jest on podwójnym agentem.
Alphaville to stolica galaktyki odległej od "krajów zewnętrznych" o miliony lat świetlnych. Panuje tu ustrój totalitarny, rządzi gigantyczny komputer Alpha 60. Wszelkie uczucia zostały zakazane, słowa "muzyka", "poezja', "miłość", "sumienie" wykreślono z języka. W zautomatyzowanym świecie, w którym liczy się tylko teraźniejszość, wegetują zastraszeni ludzie, wyobcowani, pozbawieni indywidualności. Do Alphaville przybywa dziennikarz, który okazuje się tajnym agentem który ma sprowadzić do starego świata lub zlikwidować wynalazce komputera Alpha 60 - profesora von Brauna.
Dla filmowego nowicjusza Jeana-Luca Godarda rok 1967 jest rokiem kluczowym. W kinach wyświetlany "Męski-żeński" - jego wizja epoki, powstają nowe filmy na nowe tematy: Paryż i Wietnam, towarzystwo samochodowe, nauki Mao... Fabuła "Chinki" kręci się wokół zbiorowości studenckiej. Młodzi spotykają sie wspólnie w paryskim mieszkaniu, tworząc komunę, mając za cel życie i studiowanie zgodnie z naukami Mao Zendoga. Trwają tam poważne dyskusje, niekiedy sięgające patosu. Komuna przygotowuje się do przypuszczalnego życia w roli żołnierzy działających na rzecz zwycięstwa komunizmu: młodzi ludzie dochodzą do wniosku, że nie cofnęliby się nawet przed terrorem. Jak w większości filmów Godarda z tego czasu, na ekranie pojawiają się teksty jako cytaty, śródtytuły albo graficzne składniki obrazu. Jest to chyba najbardziej "upolityczniony" obraz reżysera. Przedstawia w nim swoje poglady na to, co aktualnie dzieje się na świecie. A dzieje się dużo...
Milou w maju opowiada historię rodziny, której członkowie przy łożu śmierci kłócą się o spadek, spędzają czas w ogrodzie i oddają innym przyjemnościom życia - wysłuchując w międzyczasie najnowszych wiadomości o rozwoju wydarzeń w Paryżu, a dzieje się wiele, bo jest rok '68 i paryscy studenci rozpętują rewolucję. Pogłoski o rozruchach przeradzają się w końcu w obawę, że nadchodzi groźna "lewica". "Milou w maju" to pełna melancholii komedia na temat francuskiego społeczeństwa i tych niezapomnianych dni, zakończonej ostatecznie niepowodzeniem, rewolucji.
Kultowy film drogi. Wyatt i Billy, dwaj hipisi, którzy właśnie dobili udanej transakcji, ruszają na motocyklach w podróż przez Stany Zjednoczone. Po drodze przeżywają kilka przygód i spotykają wielu ludzi, między innymi młodego prawnika, dla którego ci dwaj motocykliści są uosobieniem niezależności. Bohaterowie doświadczają także nietolerancji i agresji ze strony ludzi, dla których są chuliganami i przeciwnikami władzy. W walce z nimi nie mają szans, więc wkrótce będą musieli zapłacić za swój bunt i poczucie wolności.
"Zabriskie Point" to nazwa miejsca w Dolinie Śmierci w południowej Kalifornii. Film stanowi swoistą manifestację ducha młodzieżowej rewolty. Bohaterem filmu jest Mark, student, który nie potrafi znaleźć swojego miejsca w konsumpcyjnym społeczeństwie amerykańskim. Nie odnajduje go jednak również wśród studenckich rewolucjonistów. Nie chce spędzać czasu na spotkaniach wywrotowców, przyjmując najprostrzą w świecie retorykę - "Nie ,bo nie". Próbuje on bardziej radykalnej akcji. Podczas krwawych zamieszek na uniwersytecie pomiędzy policją a czarną częścią studentów, Mark próbuje strzelić do policjanta. Nie zabija go jednak, ale ucieka z miejsca zajścia i kradzioną awionetką leci na pustynię w Arizonie. Tam poznaje Darię - dziewczynę, która pracuje dla przedsiębiorcy budowlanego, ale która ma więcej wspólnego z hippisami niż ze statecznością i pieniędzmi reprezentowanymi przez jej szefa. W tym miejscu warto się zatrzymać, gdyż moment spotkania tych dwojga jest pewnym spowolnieniem filmu. Bohaterowie po prostu spędza ze sobą jakiś czas, rozmawiają "o niczym", w końcu uprawiają miłość na pustyni. Podczas tego aktu, widzą wokół siebie dziesiątki par tarzających się wokół i wznoszących tumany kurzu. Antonioni skupił swoją uwagę na ruchu hippisowskim. Jest to widoczne nie tylko dzięki postaci Darii, ale przede wszystkim przez zachwianie proporcji wątków tego filmu. Na początku widzimy zebranie studentów debatujących o rewolucji i możnaby pomyśleć, że film będzie miał mocniejszą wymowę - tak silną i żarliwą jak sama debata. Zamiast tego, główna siła wymowy ideowej filmu została przerzucona na ostatnią scenę, kiedy wybuchają wszelkie symbole nowoczesnej Ameryki: willa, pełna lodówka, szafa z markowymi ubraniami. Szkoda, że jest to jedynie ukazanie myśli Darii, a nie rzeczywistość.
Recenzja dla filozofów:
W filmach kontrkulturowych kontestacja wyrażała się, m. in., w sprzeciwie wobec narratywizacji dyskursu, charakterystycznej dla kultury, przeciwko której protestowali. Twierdzono, że „tradycyjne” reprezentacje kultury upraszczają rzeczywistość, sprowadzając ją do binarnych opozycji i zamazując jej faktyczną różnorodność. Do czasu kontrkulturowej reorientacji, kino „głównego nurtu” przedstawiało świat dualistycznie zgodnie ze schematem: kontrkultura odnosi chwilowe zwycięstwo, ale w finale ulega kulturze. To ona dzierży obiektywną prawdę – kontrkultura jest definiowana przez zaprzeczenie, jej wartości są pozbawione waloru obiektywności. Kontrkultura, chcąc przewartościować schematy reprezentacji audiowizualnej zaproponowała dwie ścieżki: pierwsza poprzez powielenie – ale zarazem odwrócenie – schematu kina klasycznego (na przykład Bonnie i Clyde Penna czy Utracona cześć Katarzyny Blum Schlondörffa). Druga strategia postulowała ukazywanie świata w jego złożoności, proponując takie przemodelowanie procesu opowiadania, by nie było już ono strukturowane przez siatkę binarnych pojęć. Czy uposażenie jakościowe postaci i zdarzeniowość Zabriskie Point są zbudowane w taki sposób, by przekaz filmu był jednoznaczny? Czy faktycznie dochodzi do narratywizacji dyskursu? Chwyt „małych narracji”, który początkowo wydaje się czysto formalną atrakcją, ujawnia swój cel poprzez strategię niedopowiedzenia. Antonioni otwiera w ten sposób swoje dzieło na obie interpretacje, tworząc przez to, jak się wydaje, nową (na tle innych filmów z tego okresu) jakość.
